‘Tapas’ hem İspanyol mutfağının ayrılmaz bir parçasıdır, hem de İspanyol yaşam tarzının mutfakla ilgili yansımasıdır. ‘Tapas’lar ağız sulandırıcı tatlar içeren binden fazla sıcak ve soğuk mezeden oluşur. İspanyol sosyal yaşamının içme, yeme, toplanma ve eğlenme fonksiyonlarının tümünü yerine getiren bu samimi tören, rakının çok çeşitli mezelerle birlikte sunulduğu Türk rakı sofrasına çok benzer. İspanya'da içecekler genellikle şeri, kırmızı şarap, sangria veya biradan oluşur. ‘Tapas’lar geleneksel peleon (yıllanmamış ve ucuz) ya da reserva (olgun meşe varilde dinlendirilmiş) yerel şaraplar eşliğinde sunulur ve midenize zarar vermeden içki ve meze almanın tek yoludur.

Tapeo veya tapas-bar genç ve yaşlı insanların bir araya gelebilmelerini sağlar. Mutlu, gürültülü ve besleyici bir coşkunluk atmosferi oluşturur. Bu belki de İspanya'nın en popüler sporudur. Geleneksel Türk kültürüne benzer bir şekilde, İspanya'da da evde eğlence pek yaygın değildir. Bu nedenle ‘tapas’ barları özellikle kırsal alanlarda sosyal merkezler olarak işlev yapar. Akşam paseo'su veya amaçsız bir gezinti genellikle tapas barlarda son bulur. 

Bu efsanevi bar yemeğinin vatanı Andalusia'dır ama bütün ülkeye yayılıp, mükemmel yerel çeşitliliklerle zenginleşmiştir. Tapas barlar çok şık mekanlardan, birkaç düzine yemek çeşidinin çatılardan asılan kurutulmuş jambonlar altında sunulduğu ve menülerin dev kara tahtalara yazıldığı mahalle mekanlarına kadar değişiklik gösterebilir. ‘Tapas’ menüsü iç pencere veya ayna üzerine beyaz renkte de yazılabilir.

Bölgesel farklılıklar sadece yemek çeşitlerini değil, aynı zamanda bunların yenilme şekillerini de etkilemektedir. Bask bölgesinde ve kuzey İspanya'da insanlar her uğrakta şarap veya bira eşliğinde birkaç ‘tapas’ alırlar ve asıl yemek genellikle evde yenir. Tapas barların çoğu büyük lokantaların eki durumdadır. Güneyde ise Andalusia'lılar ‘tapas’ları yemeğe dönüştürürler ve masalarda otururlar. Yemek konusunda Bask bölgesi karmaşık soslardan oluşur ve genellikle ekmekle servis yapılır. Andalusia yemekleri ise daha basittir ve taze deniz yiyecekleriyle çevrelenir.

İspanyolların çok hoşlandıkları bir sohbet konusu da ‘tapas’ların çıkış kaynağı hakkında tartışmaktır. Bir öyküye göre 13. yüzyıl Kastilya kralı Alfonso X El Sabio hastalanmış ve sağlığı açısından günde birkaç küçük yemeği şarapla birlikte alması doktoru tarafından tavsiye edilmiş. İyileştikten sonra ülkedeki bütün lokantalarda yemeğin şarapla birlikte servis yapılmasını emretmiş. Cervantes de 17. yüzyıl klasik romanı olan Don Kişot'ta açlık veya susuzluk uyandırıcı lezzetli lokmalardan veya "büyülerden" söz eder. Bazıları ise ‘tapas’ların çiftçi ve işçilerin, ancak "siesta" sırasında sindirilebilen uzun ve ağır yemekler için ara vermek zorunda kalmadan gün boyu çalışırken yedikleri mezeler olduklarını söylemektedir. -Bir parça içki morallerini yüksek tutuyordu ve kışın içlerini ısıtıyordu.-

Ama en yaygın olarak kabul gören kuram şudur: ‘Tapas’lar 19. yüzyılda Andalusia'da başlamıştır. O dönemde kokuyu şarap kadehi içerisinde tutup, sinekleri uzaklaştırmak için kadehlerin üzerine küçük tabaklar konuyordu. Böylece bazı zeki pazarlamacılar bu tabaklar üzerinde bulunan ücretsiz mezelerin satışları artıracağını akıl etti. Bu ‘tapas’lar veya "bardak kapakları" şimdilerde tabii ki ücretsiz değil. Porsiyonlar eskiye oranla daha büyük ve çoğunlukla ödemeniz gerekiyor. Bazıları bu değişikliği üzüntüyle karşılıyor ama fiyatlar oldukça makul ve servis de cömert olduğundan, bol yemek pek de pahalıya gelmiyor.

Bazı tipik ‘tapas’ çeşitleri şunlardır; "chacina variada" (yağlı kağıt üzerinde servis yapılan kurutulmuş jambon ve sosisler), peynir dilimleri, tatlı, acı chorizo (sezonluk domuz sosisi), tortilla (patates omleti), "papas alina" (zeytin yağlı patates, sirke, soğan, ton balığı ve maydanoz), "alcachofas en su salsa" (şeri sosu içinde enginar, zeytin yağı, taze soğan, sarmısak, maydanoz ve ekmek parçaları), "gambas" (karides), "puntillitas" (sarmısak, maydanoz ve bol tuzlu zeytin yağı ile pişirilen küçük kalamar), sıcak soslu salyangoz, yavru yılan balığı, bıldırcın yahnisi, işkembe yahnisi, sarmısaklı mantar ve Fas'tan esinlenilen ve böreğe çok benzeyen "pastela" (tavuk, fındık ve kuru üzüm dolu fillo.) Bu listesinin sonu gelmez ve her bölge, şehir ve barın kendi spesiyaliteleri vardır.